Historia Atlantis est una ex maximis et persistentibus legendis civilisationis humanae. Per plus ducentorum annorum, inspiravit philosophos, geographos, archaeologos et scriptores. Insula statuus, qui in una nocte evanuit, factus est symbolus mortis civilisationis utopicae et perpetui quaestus veritatis inter mythum et scientiam. Prima mentione: ab Platonis ad posteros Notio Atlantis prima in operibus philosophi Graeci antiqui Platonis, scriptis circa annum 360 a.C.n., apparuit. In dialogis "Timaeus" et "Critias" descripsit magnam insulam, locatam ultra Colles Herculis — id est ultra Mare Mediterraneum. Secundum Platonem, Atlantis erat potentia potentia, possidentis culturam altissimam, technologiae praecipuae et statuum publicorum iustum. Quamvis, cum tempore, incolae Atlantis amiserunt mores moralia, facti sunt avarii et bellicosi. Pro his deos super eos calamitatem misserunt — sismos et inundationes, qui destruxerunt insulam et populum eius. Ab his tempus, secundum philosophum, "in mare submersa et evanuit". Symbolum et philosophicum significatum mythi Pro Platoni Atlantis non solum objectum geographicum, sed parabola moralis erat. Eam ut exemplum declinantis statui publici, victi superbia et ambitionibus, usum. In hoc sensu Atlantis non solum continentum evanuit, sed allegoria philosophica, reflectens fragilitatem civilisationis humanae. Quamvis, a tempore antiquitatis, homines studuerunt descriptionem Platonis litteratim apprehendere. Historici Graeci et Romani tentaverunt locare insulam legendarium, proferentes versiones diversas — ab Oceano Atlantico usque ad littus Africae Septentrionalis. Quaestus mundi submersi Epoca exploratorum magnorum geographorum, interest ad Atlantis renovatur cum nova viribus. Maris navigatores, explorantes terras inconnitas, saepe congebant eas cum civilisatione evanuit. Maxime activus mythus "continentis mortui" usus est in saeculis XVI–XVII, cum Europa in origines antiquae sapientiae et cognitionum amissarum quaesit. In saeculo X ... Read more