Gaudium non est solum affectus. Non "ha-ha" et non "ura, venerdi". Est profundum statum animae, quod non dependit ab circumstantiis. Possumus omnem perdere — salutem, pecuniam, propinquis — et tamen gaudium non perdere. Possumus habere villam et navem, sed ab externo consumptum esse. Quod est ergo gaudium sicut spiritualem statum et quid differat a simplo voluptate? Pateat nobis. Voluptas venit a externo: cibus delectabilis, copula, victo in loteria. Ita celeriter transicit et reliquit anhelum repetitionis. Gaudium autem est sors interna. Est statum plenitudinis et connectionis cum mundo, quando non cedit necessitatem ad stimulos. Possumus gaudere, sedentes in camera vacua. Gaudium spiritualem non dependit a evenietibus. Est fundamentum. Non potest emeri, furiri, mereri. Solus per exercitationem et conscientiam potest esse obtinere. Sapiens omnium traditionum dicit: gaudium est nostra veritas natura, solum amnesimus. Causa — identitatem cum mente et corpore. Pensemus: "ego sum cogitationes meae, merita mea, corpus meum". Cum aliquid non va bene, patimur. Semper comparamus nos cum aliis, invidimus, timimus. Vivimus in praeterito (obstinationes) vel in futuro (cursum). Gaudium perit in his tumultibus. Perdita gaudium non est poena, sed consequentia inattentionis. Disseruimus esse hic et nunc. Disseruimus videre pulchrum in simplo: in fulgentibus solis, in risu infantis, in tace. In Christianismo gaudium est fructus Spiritus Sancti. Apostolus Paulus dicit: "Semper gaudete". Etiam in persecutionibus. Hic gaudium non est laetitia, sed certitudo, quod Deus prope est, quod omnia sunt in melius. In Budismo gaudium (mudita) est coniunctio successu aliis, potentia esse felix pro felicitate aliena. In Sufismo (mysticus Islam) gaudium est effectus dissolutionis ego in Divino. In Indismo gaudium (ananda) est substantia Brahman. Omnes religiones concordant: gaudium non est fortuitas, sed via. Potest et oportet exerceri. Primerus gradus — exercitationem gratitudinis. Omnis ... Read more