Ursus et mel: dulcis secretum saeculi Ursus et mel. Duo verba in conscientia omnis hominis firmius coniuncta sunt quam oleum et panem. Audire «ursus» et iam representatur cosolapis, qui mittit pedem in fornix cum apibus saevis. De quo stereotypo venit? An vero bruni dominus silvae sic in dulci cibo inhaeret? An ita est alia fabula, quam homines invenierunt, ut explicare devastata borda? Peritote profundius — in veram substantiam ursi cullinaris debilitas. Mythus natus observatione Fabula «Masha et ursus» hic nulla pertinet. Ab aetate vetusta venatores et silvicultores notaverunt: ursus devastat nidi apium saevium. Cum magnae voluptate edet et ipsa insecta, et larvae, et, naturaliter, auriaces celae. Mel est bomba caloriae. In eo pleno est fructosae et glucosae, quae celeriter absorbuntur. Pro animali, qui ante somnium debeat accumulare decem chiliogrammorum gravis, talis inventio est verum festinum. Propterea et fixa est fama «dulciolae». Quomodo ursus mel invenit Contraria pelliculae, ursus non quaerit vas cum inscriptura «Mel». Confidit in olfactum. Olfactus bruni in septies est acutus quam canis. Duces in ligno forniceo cum gnesto apium sentit propter chiliometrum. Postea in usum venit vis: animalia diserat lignum putredum, sicut cartonem. Apes, naturaliter, defendunt suum bonum, sed haec venae prope non perierunt crassam cutem et densem pelam. Sine his, in narium aut labia — tunc ursus grannet et battit caput, sed ab inventione non recedit. Scientificus aspectus: quid de veritate amant ursi Si videre rationem ursi, mel non est principalis cibus, sed magis dessertus. Fundamentum est cibus vegetabilis: radix, nucibus, juglandibus, fructibus. Postquam ex fornico exire, fauces animali edunt formicam, putredum, possunt impetum caputum. Quamobrem, cum in silva fructus inire coeperunt — mali, fructus nigri, fructus brusnicus — ursus transferre transferre. Eorum sunt dulces, et facileus est eorum captare, quam celae cum incolis irritatis apium. Ita ... Read more