Victus. Verbum, quod athletae detestant magis quam vulnera. Cadere in finale, periclitare in ultimis minutis, non captare altitudinem. Reactio ad victum est indicium characteris. Et differentia est in omnibus participantibus: atleta, trainer, spectatores, et familia. Analyzamus psychologiam victus.Athleta: a ira ad acceptationemPrima reactio est negatio. «Hoc non potuit esse», «Me iudicaverunt», «Iudex erravit». Postea ira (frangit pateram, pugnat in periculum, lacrimat in saecula). Negociatio («si non esset morbus...»). Depression («ego nullus sum»). Et solum postea acceptatio: «da, victus sum, oportet laborare further». Some passus acceptationem annis. Professales, sicut regula, transire velox — per 15-20 minutis post certamen. Iei scunt, quod autocastigatione resultatum non mutatur. Sed sunt, qui psychologice frangentur post magnam victum (ut gymnasta, cecidit de ligno in Olympiade, perfecit carieram).Trainer: externa calma et interna furiaTrainer non habet ius manifestare desperationem. Oportet adire, circumdare, dicere «nihil horribile, semper est». Etiam si intra est omnis fervens. Trainer scit, quod reactio eius reflectet in viro. Principalis est non devaluer laboratorem. Non dicere «non paratus es, ego dixi». In loco, «analyzamus errores, facimus conclusiones». Ubi incumbit traineri, transire celeriter in futurum. Si ipse caderit in histericum (proiectat phares, vituperat judices), perpetuat auctoritatem. Post victum trainer frequentissime se clausit in camera, ut patitur dolorem solum.Spectatores: a aggressione ad silentiumReactio spectatorum est differentia. Spectatores athleticus (non scelerati) possunt clappare viro, etiam si victi sunt, — pro aegritudo. Aut vituperare et abiire in 5 minutis ante finem. In socialibus rebus initium fluctus criticae: «trainer in dimissionem», «ludatores nullum valent». Spectatores extremistici possunt instituere certamen cum spectatoribus victorum, comburet vehiculum, devastat caffae. Tali reactiones nutrientur sensu iniqu ... Read more