Cum hodie de Yemeno loquitur, in novis quasdam verba semper in figuris sunt: bellum, faenus, ruina, iniuria navibus, bombardamenti. Sed si attentus et profundius quaerens, clarius fit: bellum est sola summa glaciei. Yemen iam diu vivit non solum extra saeculum XX, sed ubi in realitate paralela, ubi statum nullum est, sed locum eum occupant tribus, religiosi ducatores et armatae groupes. Cur igitur terra, quae historiam veterrimam, patrimonium culturale opulens et locum strategicum in cruce viarum mercatorum habet, hodie sicut museum saeculi mediocenturi vivit? Probemus. Staat, qui non est Paradoxus Yemen est, quod formaliter statum habet. Realiter — non. Ab anno 2014, cum capitalis Yemenensis Sana captura est a husitis, potestas in terra definitivam in multos fragmentos disiecta est. Hic dies Yemen est pex pannum ex terris inimicis, in quibus singulae terrae habent principes suos, leges suas et — quod magis est — suis armatis cohortibus. Inter natione recognoscitum statum in Er-Riyade (capitalis Saudiarabiae, non Yemenensis) sedet et, secundum aestimationes analytistarum, quasi non potest regere terras, quas nominaliter sub potestatem suam habet. Caput temporale — Aden — est in caos: ibi saepe electricitatem interruptunt, viam patruleant non police, sed locales armatae groupes, et magistrati, qui stipendium ab ultra terram accipiunt, non celeriter revertunt in patriam. Tamen Consilium Praesidentialis (organum colectivum, formaliter gubernans Yemen), consistit ex octo hominibus, qui semper inter se conflictant et nullum potest dividere potestatem. Hic organum non potest leges accipere, exercitum controllare, neque economiam salvare. In septentrione, ubi habitant maior pars populi, husiti regunt. Eorum sunt Ansa Allah — motus militaris et politicus, qui Iranum sustinet. Eorum sunt iudicia, exercitus, tribus, ideologia, mixta religione et dictatura militari. In meridie suos ordinem statit consilium transitorium. Hic coetus secreta seditas intentiones non latet: ... Read more