Clowns Fellini: inter infantem terrorem et universam sapientiam Cum septennarius Federico primo in circumduum duxit, non riepsit. Statit. Non intellegit qui hi homines in coloribus vestitum et faciis pictis — «bestias aut spiritus?». Non putabat eos ridere. Hic infantis metus, confusus cum reverentia tremore, in totam vitam manuit et effluxit in unum ex personalissimis et penetrantibus pelliculis magni Italiani — “Clowns” (1970). Sed ut pelliculam istam etiam, quamquam locum cluni in mundo Fellini comprehendere, ad intrinsecum culture Italianae debeat, ubi masca et risus semper magnius erant quam ludus solus.Radices Italianae: cum masca philosophiam fit Traditione cluni Italiana non coepit et non finiet in circumduo. Radices eius in celebre comedio dell'arte, theatro maschae, quod in saeculo XVI–XVII omnem Europam conquistavit. Hic erat theatri sine verbo, ubi actores in maschis scenas improvisatas ludunt, plenas bufonadis, acrobatis et grotesco. Hi erant archetypaeae mascae — astutus et astutus Arlecino, naivus et tristis Piero, vanus et stultus Pantalone. Hic personages non ludunt solum — excipiunt vitia societatis, revelant stultitiam humanam et mendacium. Ex his traditionibus crevit et cluni modernus. Clunus albus — gravis, importantis, superconfidentis — directus heres vetustarum mascae “domini” et “intellectualis”. Clunus rufus — incalidus, tumultuosus, semper in periculum — effigies cluni popularis, Arlecini, qui semper parat mundum invertere. Hic conflictus perpetuus non est solum numerus circenses, sed metaphora totius vitae humanae. Et Fellini, sicut nullus alius, hoc intellexit. Albus et rufus: duo facies hominis Fellini non solum clunos pelliculis affixit — creavit eis in base philosophicam typologiam. In mundo eius clunus albus est effigies ordinis, ratio, moralis, totius, quod “impositum”. Ille repraesentat Matrem, Patrem, Magistrem, Artificem — omnes illas figuras auctoritarias, qui conatur nos in marginibus idealis concludere. Clunus rufus est rebel ... Read more