Infantes ut pignores expectativarum: quando amor in cellam transformaturPuer nascitur liberi. Sed antequam loqui sciat, in reticulum expectativarum alienarum appetitionum, spe et metum inplevit. \"Sapientiam habe\", \"sicut pater esse deves\", \"optima esse deves\", \"nos non infamare\" — haec verba quasi in omnibus familiaribus, in omnibus scholis auditur. Gradatim, in vigilando, puer ipsum esse deesse coepit. Ipse in projectionem, realizationem desideratorum non realizatorum, instrumentum ad confirmationem potentiae parentalis, objectum ad comparationem, victimam ad expectativas factus est. Infantes sunt pignores expectativarum matris, patris, parentum, magistrorum, coniunum, et totius societatis. Et haec captivitas invidita, sed fortissima omni captivitate est.Expectativa matris: \"ut volui ut tu essem...\"Mater frequenter est primum \"carcerarius\" expectativarum. Non oportet hoc malum esse, sed quia amor ejus prope spei inpleta est. Videt in puerlo suum continuationem, secundum vitam, occasionem emendationis errorum suorum. \"Non potui esse balerina, sed tu potes\". \"Volui esse medicus, sed non factum — tu eris\". Puer sensus hoc pressum habet, etiamsi non expressum. Incipit putare quod valorem eius definitus est a gradu congruentia cum desideriis matris. Incipit ad ipsum despectare, quia desideria sua sembla sunt perfidiae ad matrem.Especially periculosum est, quando mater trasmittit: \"Tantum pro te feci, et tu…\". Hoc amorem in debem facit, et puerum in perpetuum debitorum. Incipit sensire culpam pro suis decisionibus, pro electionibus suis, pro suâ autonomia. Manet pignor, quia nequit facere gradum, qui matrem dolereat. Et haec gradus nequit facere, etiamsi gradus ad suum proprium feliciter sit.Expectativa patris: \"esse virum\", \"sicut ego esse deves\"Expectativa patris saepe cum stereotipois generis et exemplis conductae coniuncti sunt. Filii debent esse fortes, rigidi, successi. Filiae — delicatae, accommodatae, sed tamen autonomae. Pater potest a puer ... Read more