Son humanus in tempore hieme: ritmi biologici, adaptatio et narrativa culturalis Son in tempore hieme est phenomenon complexum, situm in interitu physiologiae, ecologiae et ethnologiae. Variatio eius est causata sicut reactio biologica ob mutationes saeculares ambientis, sicut et factoribus socialis-culturalibus formantibus perceptionem specialis "hiemalis" recreandi et somnandi. Hic periodus est experimentum naturalis, demonstrans finem ad finem humani organismi ad ritmos naturae. 1. Fundamentum physiologicum: influentia photoperiodi et temperaturae. Factor externus principalis, regulans somnum in hieme, est contraction dies illuminati (photoperiodus). Retina oculus captat decrementum intensitatis et duratae lucis solis, quod perdat in nucleum suprachiasmaticum hypothalami — "horologium biologica" organismi. Secretio melatonini: In responsu ad crepusculum et auroram praecipuas, epiphysis (glandula pinealis) coepit hormonum melatoninum ("hormonum noctis et somni") secretae prius et in magnitudine majori. Hoc ad fortificationem somnolentiae vespertinae, desiderium prematurum ad coucheri et, potentiale, ad somnum nocturnum longius ducit. Investigationes monstrant, quod in populis viventibus in latitudinibus altis sine aequali luminatione, duratio somni hiemalis potest augmentari per 1-2 horas. Regimen temperaturae: Diminutio temperaturae ambientis etiam influet structuram somni. Ad somnum necessarium est naturalis decrementum temperaturae corporis. In camera frigida, sed bene ventilata (c temperature 18-19°C ideali), hoc processus adfacilius procedit. Tamen frigus extremus, vice versa, somnum pervertit, obligans organismum ad consumere energiam in regulatione thermica. Qualitas somni et structura cyclorum: Quaedam investigationes indicant posse augmentum partis somni lenti (somnis profundi) in hieme, quod est connexum eius funzione restitutiva et rolo in thermogenesi. Phasus somni veloci (REM-somnus), connexus ad regulationem affectus et somnia, potest etiam mutari su ... Read more