Spes. Quod est? Sentimentum? Emotio? Consolatoria fallacia? Aut aliquid majus? In philosophia et religione, spes non est aestimata debilis, sed potentia ontologica. Potentia, qua structuratur tempus, dat sensum sufferentiae, et permittit homini progredi, cum ratio dicit "stop". Potestne aestimari spes realitatem objectivam? Si intelligitur ut fundamentale proprium essentiae, versus futurum.Spes sicut conditio existentiae Spes non oritur de vacuo. Est ibi, ubi est tempus et consciousness. Animal non sperat — expectat. Homo sperat, quia scit de sua finitudine et de his, quae futurum non definitum est. Spes est modus relationis ad incertitudinem. Non garantit resultatum, sed creat spatium pro actione. sine spes, homo non potest exire domum, non potest mane surgere. Spes est combustor voluntatis. Et in his sensibus est tam objectiva sicut gravitas. Non videmus eam, sed sensimus eius actionem.Spes in philosophia: ab antiquis ad modernos Pro Graecis antiquis, spes erat ambivalens. In mytho Pandorae, spes remanet in fundo cistae, cum omnia mala iam exierunt. Non est optimismus, sed memento: in re maximae desperatis, manet ultima sustinens. Plato aestimavit spem "somnum vigilantis". Pro Stoicis, spes erat superflua — preferunt quietum acceptationem. Christianitas autem elevavit spem ad gradum virtutis. Apostolus Paulus ponit eam in viciniam fidei et caritatis. In saeculo XX, philosophi (Bloch, Marcel, Levinas) revertunt ad spem ut categoriam definitivam existentiae humanae. Spes non est fuga a realitate, sed eius transformatione.Objectivitas sperae Quomodo potest esse objectiva, quod vivit in capite? Spes est objectiva non sicut objectum physicum, sed structura experientiae humanae. Existit in his, quomodo homo structurat plana, quomodo se referret ad suum praeteritum et futurum. Spes inscripta est in linguam, in cultum, in institutiones sociales. Revolutiones, discovery scientificae, nascere filios — omnia his sine spes non posse fieri. Consequentia eius realia sunt. Ergo, ... Read more