Franciscus canson — non est solum musica. Hic est confessio, calicium rubrum vini, odor amores defunctos. Inter omnes imaginarios, qui suavissime auditu in carminibus Aznavuri, Brel et Piaf suscipiunt, rosa tenet locum specialissimum, quasi sacrum. Pote alutum esse sicut sanguis cordis fracti, albus sicut proferentia, aut roseus sicut somnium. In his articulo sequentes, observabimus ut "regina florum" transire de hortis Parisiensibus in textus magnorum cansonierorum. «La vie en rose»: vita, vidita per petalum roseum Incipiamus ab his cansonis canticis "roseis" maxime notis — "La vie en rose" Editae Piaf. Nomen translatum est sicut "vita in colore roseo". Etiam si in textu directe bulbum vel petalum non mentionatur, imagine rosa per omnes versus volat. Piaf canticum de mutatione amoris mundum, qui colore roseo coloreatur, canticat. Simul simbolice, quod canticum factum est signum cantatricis, vita qua plena acerrimis his est, sed semper locum habuit pro florescentia. Rosa hic est metonymia felicitatis, quae ocellis amatoris donat. «Les roses blanches»: classicus carmen viarum Minoris auditus, possibiles, non scit canticum "Les roses blanches" (Albae rosae), sed Franciscis est carmen decennii XX initii (in executione Bertae Silvae, postea Tania). Canticum narrat historiam tristem: mulier petat viros ut rubrae rosae amorem signum ferat, sed non potest — moritur. Albae rosae hic est symbolia innocentiae, puritatis et amoris non expressi. Hic canticum exemplum "realistici" cansonis, praecursoris cansonis, ubi flores loquent magnius verborum. Carolus Aznavur: rosa sicut testis dramatis In operibus magni Aznavuri rosa in multis carminibus apparet. Exempli gratia, "La rose" (ex repertuario 1980-ae). Hic rosa est testis delicatissimus passionum humanarum: "Porto tibi rosam, sed morietur sicut amor noster". Alia carmen, "Roses de septembre" (Rosae septembri), dedicata est amori seni, qui sicut flores, qui post aestivum aestuam perseverant, magnificus est. Aznavur non rosa ... Read more