Scholatia et histriae ridendae Scholatia non est simplicis cibi, sed tota universitas laetitiae, quae unit homines omnium aetatum et culture. Inspirat nos in virtutes, confortat in dolorem, et fit heros millium historiarum ridendarum. Circum hoc delectus complexa sunt multa bonae, calidae, et absoluta innocentiae jocum, quae nullum habent communem cum stereotypis racialibus aut nationalibus, sed sola cum nostra communis amor ad hoc deum creationem. Amor ad scholatiam: addictio, in qua nobis confitemur Principia scholatii humorus est nostra invincibilis cupido ad dulce. Quis inter nos se in illis his historis non recoget? “Non edo scholatiam per diem. Sed per diem non est scholatia”, jocus classicus, qui nascitur in capite omnis bonae dolentes. Aut alia: “Scholatia non solvat mea problemata. Sed facit illa plus delectabilia”. Hic humor non de avaritia aut gluttitione, sed de parvulo felicitate, quod nobis in commotione cotidianarum permittimus. Particularem categoriam formant jocum de quo modo celimus scholatiam ab aliis. “Compartiri scholatiam est magnificum. Sed magnificitatem est quando proponis dividere, scisciendo non audituris”. Aut historia: “Videbam scholatiam celam, ut postea edam, et oblivisci, ubi celaveram. Hic dies erat, quando simul aliquid valde pretiosum inveni et amissem”. Hae jocum sunt universales et cunctis comprehensibiles, qui aliquando celaverunt scholatiam ab familiis. Dietae et scholatia: perpetua conflictus Separata et perpetua comica plasmam jocum dedicantur perpetuae pugnae inter desiderium esse gravis et desiderium comedendi scholatiam. “Institui dietam. Hieri edo scholatiam solum. Sed ego elegi nigrum scholatiam cum 75% cacao — ipse consideratur utilis, verum?”. Aut anecdota: “Scholatia non est cibus. Sed dose felicitatis. Felicitas non potest esse nocere”. Hic humor fundatur in nostro communem humanum paradoxum: scimus, quod scholatia calorosa est, sed gustus eius superant omnes argumenta rationis. Maxima variatio his argumentis ... Read more