Marginalitas: responsiones ad novas voces in aetate globalizationis et digitalizationis Introducere: reconsideratio conceptus classicus Traditione marginalitas (a Lat. margo — margen) in sociologia (R. Park, E. Stongquist) comprehendit status grupporum et individualium exsulcentium ad peripheriam societatis propter incapacitatem adaptandi ad dominantem culturam per migrationem aut socialia tumulta. Tamen in saeculo XXI natura marginalitas radicalmente mutata est. Hoc iam non solum effectus spatialis aut culturalis motus, sed sequentia transformationum systematicarum — oeconomicarum, technologiarum, ecologicalium. Moderni marginali non solum migrantes et minora ethnicia, sed et nova categoriae socialia, emergentes propter globalizationem et digitalis lacunam. Novae formae marginalitas in contextu globali 1. Digitalis marginalitas et «novus lumpen Digitalis motus generavit novum, ante non existentem mensuram inaequalitatis. Digitalis marginalitas est status exclusus a spatium digitali, ducens ad limitationem aditum ad informationem, educationem, servicia et mercatum laboris. Gruppi risk: Senescentes, pauperes, incolae regionum inopinatis sine aditu ad celerem internetum, homines cum parvum digitali literate. Difficiles: Pandemia COVID-19 facta est experimentum globali, revelans hanc problemam. Infantes ex familiaribus pauperibus, sine aditu ad educationem online, facti sunt in situ marginalitas educationis cum effectibus longe durabilibus. Secundum ONU, circa 3,6 millia billionum hominum in mundo manent offline, quod aucto eis opportunitates oeconomicae modernae. Responsiones: Programmae statuae digitali infrastructurae (projectus Starlink in regionibus ruralibus), programmae digitali literate pro senescentibus (Silver Surfers in UE), developmentus spatiorum digitalium publicorum (bibliothecae ut digitaliis foribus). 2. Precariat ut oeconomicus marginalis gruppus Sociologus Britannicus Guy Stadingus excipit precariat (precariat) — novum classis socialis, characterizan ... Read more