Voluc — unus e quod maximus in cultu mundo ambiguissime et pluri significatione est symbolis. Image eius simul ferocitatem, perfidiam et crudelitatem representat, sed etiam fortitudinem, virtutem militarem, curam de prole et fidelitatem familiae. Tali bina character est ortum ex eo quod lupus fuit et terribile predatur, periculosus pecori, et animale totum, excitans respectum suas venationis qualitatibus. In traditione Slavica: ab animale totumo ad lupum transformandum Lupus apud Slavos locum specialem occupavit, simul terruens et respetandus. Erat totum ancestor multorum gentium, et memoria ista saecula manet. Timuerunt, sed et veneraverunt, nominis allegoricus: «caeruleus», «furens». Nomen verum animalis non in voce proferre curauerunt. In fabillis Slavicis lupus frequentiter deputatur in role ducis inter mundos, inter quos et inferum. Pro exemplo, in fabula de Ivan, cæsari, et lupo caeruleo, ille deputatur sicut sages in adiutores consilios. Sed natura obscura lupi quoque manifestabatur: sua clamor consideratur mala signum, praedicans sultam, bellum vel durum hiemem. Fides in lupi transformandis lupis-liciis apud Slavos amplissime diffusa est. Magus, gladium in lignum inoscentem imponens, in lupum se convertit et in sua pellem ambulans donec gladio situs maneat. In cultura antiqua et Scanadivica: virtus, furor et chaos In cultura antiqua lupus non erat character necessitate negativus. In Graecia antiqua lupus fuit animal sacrum Apollonis. Ipse Apollo voluc similem se convertire posset, et mater eius Leto in lupellam. In sacello Delficis deus Aполлону staturae argentea sacra voluc. In antiqua Romano lupus dedicatus Mars, deo bello, praenuntio victoriæ. Maxima fabula Romana est de lupæ vulpæ, quæ Romulum et Rem, legendarios Romae fundatores, lactavit. Hic formus factus est symbolo curae, virtutis et matris virtus. In mythologia Scanidavica lupus duobus modis repraesentatur. Ab uno latere lupus gigantes Fennrir, unus de filiis deo Loki, fortissimas virtutes ... Read more