Sceleratus in antiquitate et medio aevo: evolutione marginale sapientis Introducere: Archetypus in margine mundorum figura scelerati, stultus aut buffone, repraesentat unum ex his difficultissimis et firmissimis archetypis culturalibus, qui fungivit ut regulator socialis, catharsis et latens portator scientiae. eius historia trajectoria ab antiquis Saturnaliis usque ad courtlym stultum lati aevo medii aevi demonstrat non progressum linearum, sed dialecticam complexam libertatis et restrictionis, sacerdotalitatis et profanationis. recentiora studia historico-antropologica (inspirata opera M.M. Bakhtin de carnaval cultu) considerant sceleratam ut "institutum marginale", cuius existentia in margine normarum socialium permittebat societati vivere suas contradictiones in pace. Antiquitas: A sacerdotali insanitate ad comica mascham in mundo antiquo prototypos scelerati existebant in duabus principalibus personis: sacerdotali et theatrali. 1. Sacerdotali origines. in traditionibus Graecis et Romanis existebant figuras, cuius "insanitas" censebatur donum divinum. ludicres, vates (sicut sibyllae) et participantes Dionysianorum et Bacchanalium mysteriorum per statum extaticum acceperunt ius ad violationem normarum. suas verba apprehenduntur ut vox deorum. factum mirabile: in Roma durante Saturnaliis — festo in honorem Saturni — hierarchiae socialis temporarie abolebantur. servi potebant convivare cum dominis, electus "princeps sceleraticus" (Saturnalicius princeps), cuius stultae imperia omnes oportebantur exequi. hoc erat legitimus mechanismus annualis socialis "emissionis vapore". 2. Theatrali mascham. in Graeco antiquo comedia, specialius in opera Aristophani ("Equi", "Nubes"), existebat personage Bomolochos (literally "catcher of gain at altar") — mendacius et puer, excusando vitia fortium mundi sub protectione maschae comicae. in theatro Romano hanc rollam hereditavit Soccus (stultus) aut Sannio (sceleratus, buffone). suas loqui (directae etiam in imperatorem) censebantu ... Read more