Fides in magnum in adventu Nativitatis et vigilando: structura et semantica temporis transitionis Tempus adventu Nativitatis (Adventus) et specialiter vigilando festum (nocturnum festi) in traditionibus Europaeis et Sлавonicis representat unicum liminale (poroticum) tempus, cum dea socialis et naturalis leges attenuentur, et finis inter mundos fit permeabilis. Fides in magnum in his diebus non est solum superstition, sed complexus complexus ritualium practicarum, quod refletit archaicae modelis cogitationis, agrari cyclos et profundam psychologice necessitatem in miraculum. 1. Tempus sine tempore: contextus cosmologicus Clavis ad intelligentiam est in sacralizatione aestate solis statuio, cum historicamente coepit Nativitas. Hoc momentum minimae activitatis solis, "mortis" veteris et nati novi sole. In populari calendario hoc tempus suspensionis, pausae in normali fluvio temporis, cum contactus cum altero mundo possit. Vigilando (a "soco" — post festum cibus granorum) ut culminatio post festum, marcat finem veteris cycli et preparationem ad novum. 2. Classificatio magicarum practicarum et functiones earum Practicas posse dividere in pluribus thematicis blocis, quodcunque solutus specificas psychologicas vel socialis functiones. 1. Divinationes et predictiones (vulneratio). Function: Tentativa obtinendi cognitionem de futuro in momento cum "velum" aperiatur. Specialiter hoc affectavit sortem — matrimonii, felicitudinis, vitae et mortis. Exempla: Audire sub fenestris (traditio Sлавonicus): Audire fragmenta conversationis — predictionum pro auditore. Castigatio cerae/olii: Afluita ferrum in aquam effunduntur, et forma solidificata figurarum in eo interpretatur futurum (navis — peritum, corona — successus). Divination cum calce/schoena: Mulier projicit calceam per portas — quo ostendit rostrum, inde veniet sponsus. Haec practicas structuraverunt timorem de futuro, dabat illusionem controlis per interpretationem signorum fortuitorum. 2. Rituales cum animabus antecessorum ... Read more