Felicitas laboratorii: curae labor non est damnatio, sed vocatio In mundo moderni, verbum "laboratorius" sonat frequenter ut diagnose. Loquitur cum metu, damnatione vel clementia. Laboratorios mittunt ad psycholos, consilient "discere despectare" et "ne oblivisci vitam". Sed an erramus? An post his signis stet non simpliciter statio compulsiva, sed profunda et sincera delectatio in his, quae facit? An labor non est modus fugiendi se, sed modus se inveniendo? Probamus spectare laboratorium non sicut patientem, sed sicut hominem, qui in labore invenit illam felicem, quam alii in vacatibus, voluptatibus et recreatis quaerunt. Donum contactus: cum labor fit dialogus Primum, quod differat laboratorium ab employee quem consumptus est, est qualitas eius contactus cum re. Non solum "impletit taskas", sed in perpetuo dialogo est cum his, quae facit. Programmatorem audit codem, scriptor audit textum, medicus audit corpus patientis. Non est metaphora — est statum attentionis, in quo labor cessat esse instrumentum et fit spatium vitae. Suchus non videt horologium in expectatione finis dies laboris, quia suus internus rhythmus concordat cum rhythmus processus. Non patitur quod "debet laborare", sed gaudet quod potest laborare. Hic gaudium est donum raro. Oritur non ab externis stimulis, sed ab internum concordio cum re. Laboratorius non persequitur laudem vel pecuniam (quamvis placentem bonus), sed gratiam est in processus. Similis est musicui, qui non ludet pro audience, sed pro musica. In his sensu laboratorius non est hominem, qui "non scit despectare", sed hominem, qui laborat ita, ut labor fieri debeat sua otium. Hic gaudium — donum raro. Oritur non ab externis stimulis, sed ab internum concordio cum re. Laboratorius non persequitur laudem vel pecuniam (quamvis placentem bonus), sed gratiam est in processus. Similis est musicui, qui non ludet pro audience, sed pro musica. In his sensu laboratorius non est hominem, qui "non scit despectare", sed hominem, qui laborat it ... Read more