Caelum rapiet ignis fissura. Rumpus, qui terram tremat. Fulmen — maximum captivans et terrificantissimum phaenomenon naturae. Anno 300 ante Christum in eo iram deorum aut volationem draconum ignitorum videre putabant. Sed hodie nos scimus: fulmen est magnus discharagium electricum. Scientia, qua studetur, physica electricitatis atmosphaerica appellatur. Et licet multa intelligimus, fulmen usque adhuc mysteria servat. Ubi nascitur? Cur in loca unia iterat, alia evitatur? Et potestne dominari illi? Disputetis. Ubi fulmen nascitur: divisio potentiarum Omnia initium in nubibus tonitruis. Non simpliciter nubes nigrae, sed magnus generator electricitatis statici. Intus nubes, ascensum et descendens fluxus aëris furiant, concretiones glaciei et gutturae aquae collidunt. In his conflictibus divisio potentiarum fit: particeps levis (concretiones glaciei) superior ad summum ascendunt et positivum caritatis, gutturaeque aquae gravioris inferior ad summum descendunt, caritatem negativam accumulant. Resultante superior pars nubis positivum caritatis caritatis, inferior pars negativum caritatis caritatis. Differentia potentiarum inter illas milliones potentiarum advenire potest. Terra sub nubes etiam caritas est, solito positivum. Cum tensione criticum fit, aer, qui statim est isolator, perierit. Incipit canalis ionizati aëris — plasma. Per quem fluxus electricus currit. Hoc est fulmen. Lector et reversus impetus: cur fulmen non directum est Contrarium opinioni diffusa, fulmen non immediatim iterat. Processus occupat fractiones secundum, sed ex pluribus gradibus consistit. Primo ab nubes ad terram movet canal ionizatus levis — lictor gradatim. Itur saltu, ramificatur, sicut radix arboris. Hoc non videmus, quia discharagium parvum est. Cum lictor ad terram 50-100 metra approximatur, ab terra (a magnis objectis) lictor revertens iterat. Quamvis connexi, principalis discharagium fit — reversus impetus. Fortis fluxus (usque ad 200 000 amper) ad summum per canalem excusum iterat. Ho ... Read more