Fundamentum conversationis parentum et filii: cum verba sint pontem oftenusque putamus conversationem cum filio esse simplem loqui. quaesimamus, eorum responsus sunt, consilium dandum est, eorum affirmant. sed verus dialogus non est interjectio informationis. hoc est convenitio duorum mundorum: adultum, jam stabilitatis, et pueri, yet formantis. hoc spatium, ubi nascitur fiducia, ubi puer discit seipsum et alios intelligere, paterque rursum se per filium reaperet. fundamentum conversationis parentum et pueri non est technica, non methodus, non collectio regulorum. hoc est fundamentale attitudine: respectus personalitatis pueri, recognitio iuris sui ad sua sensus, cogitationes et electiones. sine his fundamentis quicquam conversationis remaneat solum superficiali loqui, aliquando et instrumentum impressurae. Acceptatio sine conditionibus ut fundamentum primus, quod adest in structura omnis salubre conversationis, est acceptatio sine conditionibus. pueri debet scire: amatur non propter bonum studium, non propter obsequium, non propter justum exspectationibus. amatur simpliciter propter esse sui. hoc sonat simpliciter, sed in praxi est una ex his resbus difficultissimis pro parente. quia nos, adulti, saepe confundimus amorem cum approbatione. loquimur: «Tu laudabilis es, quia pulveris duxit», puerque legit: «me valent, cum me convenit». et cum non pulvis duxit, sentit, quod valentia sua cedit. hoc subvertit fundamentum conversationis, quia puer inquit non id quod sentit, sed id quod a illis expectatur, ut conservare amorem. Acceptatio sine conditionibus significat, quod compartimus personalitatem pueri et suum comportamentum. possumus non approbare actum, sed semper approbare eum ut hominem. «Tu malum fecisti, sed bonus es». hoc dat pueri sensum securitatis, quod est solum fundus pro veris conversationibus. cum puer sciat, quod non rejicietur pro quocunque verbis, ille inquit veritatem. ille cessat timere, quod amaturus cesserit, si recognoscit errorum aut dicit s ... Read more