Antiqui philosophi de felicitate: quattuor scholae, una quaestio et semi respondentiaQuaere a quilibet homine moderni: \"Quid est felicitas?\" Et audies decem differentia sententia. Alius dicit amor, alius pecuniam, alius sanitatem, alius simpliciter humerum compingit. Sed idem quaestio duos et semis millena annos ante nobis Graeci sapientes se posuerunt, et respondentia eorum erant tam differentia quam nostra. Tamen in uno erant consensus: felicitas non est fortuitas nec donum deorum, sed resultas vitae rectae, electionis conscientiae et laboris de se. Antiqui philosophi deputabant, querentur, vituperabant, se deorsum se invitant, unusquisque proponit viam ad illam \"eudaimonia\" — floruit animi, quod nos hodie felicitatem vocamus. Et mirabile est, non vetustas eorum doctrinae adhuc sunt. Eorum sunt sicut vetusta cartae, quibus adhuc venire viam, licet viam mutata sit.Socrates: felicitas initium est quaestioneIncipiamus ab eo, qui de nihil scripsit, sed de quo plus scimus quam de multis scriptoribus. Socrates non est solum philosophus, sed symbolus vivus sapientiae antique. Circulavit in mercatorum Ateniis et quaestiones perambulatores ad passum perductit. Non reliquit tractatum unum, sed discipuli ejus, Platon et Xenophon, conversationes ejus scripsere. Et quod maxime de felicitate Socrates dixit: necesse est necesse est conjunctione virtutis et cognitionis.Socrates affirmavit: \"Nemo voluntarium fallit\". Si homo male agit, simplex non scit quid est bonum. Si sciret, necesse est bene agit. Quia bonum est felicitas veracissima. Hoc videtur parvum, sed in hoc est veritas profunda: multa nostra infelicitas a ignorantia venit. Nostri electi non sunt illa opus, illi socii, illa res, quia se non scimus. Socraticum \"nosse se ipsum\" non est solum invitatio ad analisis ipsum, receptum felicitatis recipe. Quam melius tu scias desideria tua, potentias et limitationes tuae, minus peccaveris et melius vivet.Erat et aspectus practicus Socratis: putabat felicitatem non de ext ... Read more