«Sunt clementes!» — docet nos mater ab infantia. “Gratias agere”, “perfer” “excusare” — verba haec portae aperunt, conflictus molliant, illusionem harmoniae creant. Sed clementia et vice versa habet. Ambivalens clementia est potentia sua simul bonum et malum esse. Discutimus, quomodo clementia vulnerare, degradare et protegere potest. Clementia sicut colla socialis Biologicam perspective, clementia est mechanismus tensionis reductionis. Ridentia, evitatio quaestionum directarum, rituales verba (“quomodo sunt?” sine voluntate audire responsum) permittunt homines coexistere in turba, nec se inter se occidere. Clementia est basis protocol communicationis: recognoscit existentiam tuam, non malum tibi volo, paro cooperari. Sine his chaos. Sed problema in hoc, quod clementia saepius emptio formalis fit. “Gratias agere” automaticum, “excusare” sincerum non est. Tunc tensionem emergit: homo sentit falsitatem, sed non potest querellam proferre — nam formaliter clementis est. Aggressio passiva sub clementia sapore Una ex maximis formis clementiae — est aggressio passiva. Exemplum, verbum “Ecce, excusare me volo, sed non possetis loqui plerumque?” — hic excusatio non est sincerum, sed praeludium ad infaustum. Aut “Vos, fortasse, non vidistis, sed…” (subtextus: “vos stultus esis”). Aut “Nunc, quid vos, mihi nullum difficultas” (cum gravis suspiratu, significans contrarium). Tala clementia permittit aggressionem proferre, manentibus in terminis decens.Victima non potest respondere, quia obiector suus formaliter clementis est. Hoc est receptum modus in collectivis officii, vicinorum et familiaribus. Clementia et distantia Minus familiaris est, magnusior est clementia cum homine. Clementia est signum distantiae. Dicitur “sunt clementes” ignoto, amico dicitur “nunc, tene”. Hoc est normaliter. Sed aliquando clementia usatur, ut murum aedificet: “vos” in loco “tuus”, appellatio per nomen patronymicum, evitatio rerum personalium. Ita clementia ab invasione protegit. Sed offi ... Read more