Quod magis in ergotismo: routine, creativitas, voluntas vel interest?Ergotismo est phaenomenon complexus et multiformis. Adhuc loquimur de eo ut de phenomenone uno, sed in veritate sub hoc verbo latentae sunt motivatio, statua et strategia comportamenti absolutim differentes. Ad unum hominem labor est modus ad evitandum routine, ad alterum ipsa routine est substantia vitae eius. Albus laborat, quia voluntas eius ducit, albus, quia non potest abcedere a captivante processo. Quod ergo in ergotismo magis est: routine, creativitas, voluntas vel interest? Respondens, sicut saepissime est, dependit de ergotismo de quo loquiturur. Ergotismo ut routine: quando labor est refugiumAd multos homines labor est ante omnia structura. Dat illis sensum ordinis, predictabilitatis et securitatis. Ita ergotismus non quaerit in labore inspirationem — quaerit in eo stabilitatem. Dies eius est scheda per minutas, suas taskas iterantur, et hoc eum placet. Routine fit ei forma protectionis a caos externo et experientia internis. In his caso in ergotismo magis est routine quam quodlibet aliud. Ita persona non necessiter amat suam labor — simpliciter non representat vitam sine ritu iterante. Perruptiones, ferias, vacatio — omnia huiusmodi causant illi metum, quia perturbant ordinem familiaris. Non tantum creant, quam executant, non tantum interessa, quam subdant. Et hoc non infirmitas — modus ad gestionem vitae, qui ei factus est unicus possible. Creativitas ut motor: labor ut modus expressiAlter typus ergotismi est homo, cui labor est spatium creativitatis. Non solum facit — creat. Omnis projectus ei est deus, omnis resultatus — inventio. Ita ergotismus non timet novitatem, vice versa, nutrit. Potest laborare diebus, quia processus captivat eum, sicut captivat pictorem cartinam vel scriptorem novam capitulum. In his caso in ergotismo magis est creativitas. Non est routine, sed quaesitio. Homo non inclusus est in actionibus iterantibus, semper expandit suos orbes. Labor eius est dialogus cum ... Read more