Interior harmonia non est absens problematum, sed pax in anima, quae servatur, cum circumventum furor. Est statum, quando non disiunctus inter «volunt» et «debet», non invidet successibus alterius et non dissipat energiam in autodigestione. Harmonia est ars esse concordans cum suis valoriis, sensibus et corpore. Sed quomodo discernere hominem harmonicum? Et potestne eam attingere?Signa hominis harmoniciNon portat faciem. Domi, in officina, cum amicis, similis est. Non temptat esse melius vel pessimum. Non timeat esse vulnerabilis: potest recognoscere, quod aestuat, quod terruit, quod non scit responsum. Non necessitat semper demonstrare suam veritatem. Non incipit in disputationes inane. Scit audire. Et, quod importatur, non timeat solitudinem — bene est sibi. Tali homine raro irritatur in nullum. Si pulsus est in metro, non incipit certamen, sed quiete abit.Harmonia et affectusHominem harmonicum non suppressit affectus. Vivit eos. Si tristus est — lacrimat. Si irascens est — loquitur de ira (non clamat, sed nuntiat). Non temptat esse «positivus» 24/7. Sed nec inest in negativo: affectus venit, excipit suam rationem et abiit. Non sunt cogitationes invasivae «quomodo ego peccator sum» vel «cur ille non clamavit». Interior harmonia non est absens problematum, sed rapida redit ad aequitatem post impulsum. Manifestatio in corporeHarmonia refertur ad posturam, ambulationem, mimam. Palaestris rectae, sed sine tensione. Visus pacificus, non fugit. Facies non fixa facies — mobilis, expressit affectus, sed sine grimae. Gestus naturalis. Tali homines non inclinantur, defendentes a mundo, nec inclinantur aggressivum. Non dicitur «compressus», «fatigans», «malum». Non curat in tempore precipitatis. Multum ridet (non formaliter, sed sincerum, ocellis).Harmonia in relationibus cum hominibusHominem harmonicum non cadit in extremas: non dissolvit in aliis et non circumcludit murum. Scit loqui «non» sine sensu culpae. Non patit iniuriae, sed nec petit specialis affectionis. In dispu ... Read more