Malitia festorum et dies festi: cur relaxatio saepe fieri potest gravior quam laborSpem festum expectamus cum impatience. Planamus, quod somnum longum habeamus, amicis conveniamus, hobby agemus. Sed cum venient, saepe frustratio, fatigatio, irritatio sentimus. Festi desideratae in cursus ad magazinum, conflictus familiarium, superabundiam comedendi et sensum vacuitatis convertuntur. Quomodo videtur, ut relaxatio sic gravis fieri potest sicut labor? Sed festi et dies festi vere habeant latum aspectum — inludes lapides submersi, quos quasi omnis fortasse incurrunt. In his articulo discutiemus quod facit relaxationem non relaxationem et ut evitandae sint maximae laevigationes.Paradoxus expectationis: cur frustramusurUnus maximus inludes lapides est hiatus inter expectationem et realitatem. Idealisamus festum, imaginamus eam ut insula felicitatis perfectae. Picturam imaginamus: somnum longum, bonum caelum, solis perambulatio, calefactum, confortabile vespertinum cum propinquis. Sed realitas saepe est prosaica. Headache surgit, caelum fallit, familia in loco confortabili tumultum facit. Hoc phaenomenon vocatur «paradoxus expectationis»: quanto fortius aliquid expectamus, tanto altior est periculum frustrationis.Additionalis pressus creatur cultura «successi relaxationis». Social media plerumque sunt imaginibus «ideali festi»: quisquis in mari, quisquis in monte, quisquis in caffeterio confortabile. Involuntarie nos cum his imaginibus comparamus et nos sentimus victi. Sed post ideam perfectam frequentes sunt contentiones, fatigatio, dormire non satis. Sed hoc non videmus. Videmus solum lucem et sentimus, ut nosa festi «non sic» sint. Hic autofraus nosa relaxationem venenum facit.Disruption habitui ritui: cum corpus non intellegit, ut tempus relaxationis sitCorpus nostrum est machina habituum. Habitamus ad certum ordinem: ad tempus unum surgimus, secundum horam comedimus, in uno ritu operamus. Dies festi disruptionem hunc statuatam ordinem facit. Poneamus postero, surgamus ... Read more